Duygular bir sorun değil – onlar birer yol göstericidir. Birçoğumuz duygularımızı gerçekten isimlendirmeyi ya da onlarla temas kurmayı hiç öğrenmedik. Ama ancak şunu diyebildiğimizde gerçek değişim başlar: “Ben sadece öfkeli değilim – kırgınım.” “Sadece üzgün değilim – bir bağ kurmaya ihtiyacım var.”

Ve bazen, bugünle ilgisi olmayan duygular hâlâ peşimizi bırakmaz. Gün içinde aniden gelen korku, öfke ya da hüzün… Çoğu zaman geçmişten gelen ve hiç duyulmamış duyguların yankısıdır. Tıpkı hiç görülmemiş bir çocuğun içimizde dolanması gibi.

Kendini hissetmek. Nefesini fark etmek. Bir an durmak. Bu bir zayıflık değil – bu öz-şefkattir.

Ve unutma: Bunu tek başına yapmak zorunda değilsin. Bazen sadece bir bakış, bir el, bir “Ben buradayım” yeterlidir.