Έχει κάποιος το δικαίωμα να υπονομεύει τα συναισθήματά μας; «Ηρέμησε σε παρακαλώ». «Πλάκα κάνω, αμέσως να παρεξηγηθείς». «Τώρα έγινε, δεν έχει νόημα να στεναχωριέσαι γι’ αυτό». «Όλα για κάποιο λόγο γίνονται». «Είναι δυνατόν να σε ενοχλεί κάτι τόσο ασήμαντο»; «Α καλά, ακόμα με αυτό ασχολείσαι»; «Νομίζεις ότι όλος ο κόσμος περιστρέφεται γύρω από σένα»; Αυτές και δεκάδες άλλες «ακυρωτικές» φράσεις τις ανταλλάσσουμε στην καθημερινή μας επικοινωνία με τους ανθρώπους. Πρόκειται για «ψυχολογική ακύρωση», που συγκαταλέγεται στις συνηθέστερες μορφές συναισθηματικής κακοποίησης. Η πιο συνηθισμένη, καθημερινή και «ύπουλη», επειδή πολλές φορές δεν γίνεται αντιληπτή ως κακοποίηση ούτε από εκείνον που τη διαπράττει ούτε από εκείνον που την υφίσταται. Γιατί έρχεται στο τραπέζι της διαμεσολάβησης η συναισθηματική ακύρωση; Για ποιούς λόγους «ακυρώνουμε» τα συναι ...