در این فصل، مولانا ما را از شکل‌های بیرونی عبادت به عمق حضور در خدا می‌برد. می‌فهمیم که عبادت تنها ایستادن در نماز یا گفتن ذکر نیست، بلکه سوختن منیت‌ها و غرق شدن در عشق الهی است.

از مفهوم «یُحِبّهم و یُحِبّونَه» در قرآن تا تجربهٔ عرفانی نماز و خدمت به خلق، این اپیزود نشان می‌دهد که: عبادت واقعی زمانی تحقق می‌یابد که خود را فراموش کنیم و در مسیر خدمت و عشق بازی با خدا بسوزیم.

پایان این اپیزود با شعر ناب مولانا، لحظه‌ای برای توقف و تفکر فراهم می‌آورد:

زین دو هزار «من» و «ما» ای عجبا من چه کنم تو یکی، تو یکی، تو یکی…

شنونده در این مسیر با ما همراه می‌شود تا بفهمد عبادت، حرکتِ تن نیست، بلکه غرق شدنِ جان است.

والت ما جهت حمایت

بین کوین:

bc1q7zvey8nc9285l3c59dj2vcr425m58pkcd2vxem

اتریوم:

0x3C9e8a1Ae29755154516695683d82e5e02589346