این متن با رویکردی تاریخی و اعتقادی، به نقد ادعای کشورهایی که خود را مهد هنرهای رزمی می‌دانند پرداخته و با استناد به سوابق درخشان دلاوری در صدر اسلام و مذهب تشیع، ریشه اصلی توانمندی‌های رزمی را در سیره ائمه اطهار (ع) جستجو می‌کند. نویسنده با مرور رشادت‌های بی‌نظیر حضرت علی (ع) در میدان‌های نبرد، مهارت‌های رزمی حضرت عباس (ع) و سایر پیشوایان دینی، بر این باور است که ترکیب «اخلاق، معنویت و فنون نظامی» در تاریخ اسلام، سندی متقن بر پیشینه غنی این هنرها در این آیین است که بسیار کهن‌تر و اصیل‌تر از مکاتب رزمی شرق و غرب جلوه می‌کند.