تا حالا شده خیره بشی به بخارِ داغی که از فنجانِ چایت بلند می‌شه و توی هوا محو می‌شه؟فنجان چای، بهانه‌ای است برای متوقف کردنِ زمان. در میان بدو‌بدوهای این زندگیِ بی‌رحم، دست‌هایت را دورِ یک سفالِ گرم حلقه می‌کنی تا فقط برای چند دقیقه، هیچ‌کجا نروی. تماشای رنگِ سرخ چای و بخارِ آرامش، هنرِ تماشای ثانیه‌هایی است که دارند به سرعت از دست می‌روند.اما چایِ رهاشده، همیشه رو به سردی می‌رود. درست مثل آدم‌ها، مثل رابطه‌ها، مثل احساساتی که گرم شروع می‌شوند اما اگر حواسمان نباشد، در سکوتِ اتاق یخ می‌بندند و تلخ می‌شوند.امشب، با یک فنجان چایِ نیمه‌گرم هم‌نشین می‌شویم تا از احساساتی بگوییم که در گذر زمان، سرد و فراموش شدند.دلتون آروم، تنهاییتون دنج... تا سایه‌روشنِ بعدی، بدرود.