Byłem umówiony z Anią. Chciałem tym razem być obecny. Normalny. Dać szansę, żeby nie zostać sam na zawsze ze swoimi myślami.

Przed randką wziąłem grzybki — „żeby kwiaty w głowie nie więdły”. W kawiarni wokół jej głowy rosły piękne, świecące kwiaty. A spod stołu wypełzały ciemne chwasty — moje nerwy, stare historie i wewnętrzny głos, który zawsze wszystko niszczy.

Rozmawialiśmy. Śmialiśmy się. Przez chwilę naprawdę wierzyłem, że dam radę.

Tylko że trip trwał dalej, a Ania… już jej nie było.

Odcinek o self-sabotage, psychedelikach i o tym, jak czasem najgorszy wróg siedzi w Twojej głowie i z dumą patrzy, jak znowu wszystko spieprzasz.

Szczerze. Bezlitośnie. Po grzybowemu.