We spreken over waarom je beter kunt spreken van het Zelf dan van Identiteit en welke rol ‘spiegeling’ en ‘verrassing’ spelen voor het Zelf. Aansluitend komt aan bod hoe het causaliteitsbegrip kan worden afgetroefd door een narratief; een scheppingsverhaal, een detective of de gebroeders Karamazov. Aan de hand van het begrip ‘verhoudingswijze’ proberen we nieuw licht te werpen op de  psychopathologie en wat we kunnen leren van synchroniciteitservaringen.