Cem Mumcu ile yazar Nihan Kaya, Dialogger’ın ikinci bölümünde çok daha derine, çok daha yakıcı bir yere iniyor. “Kendimi gerçekten var edebiliyor muyum? Öfkem bana ait mi, yoksa yıllardır yuttuğum aile ve toplum cümleleri mi? Özgürlük, itaat etmeyi bıraktığım anda mı başlıyor mu?” "İyi Aile Yoktur"un yazarı, bu kez ailenin, çocukluğun, bastırılmış öfkelerin ve üzerimize giydirilen kimliklerin içinden geçerek konuşuyor. Terapilerinden, deneyimlerinden, yazarken hissettiği yaralarından süzülen cümlelerle; kendini var etmenin, hayır demenin, öfkeyi utanç değil enerji olarak taşımanın ne kadar elzem olduğunu anlatıyor. “Öfkeni yaşayamazsan kimliğini nasıl kurarsın? Ailenin seni sevmesi için “uslu” olman mı gerekiyor? Toplumun normlarına uymadığında gerçekten yalnız mı kalıyorsun, yoksa ilk kez kendine mi kavuşuyorsun? Bu bölüm bir söyleşiden çok; iki ...