باز برآمد ز کوه

خسرو شیرین من

باز مرا یاد کرد

جان و دل و دین من

باز برآمد ز کوه

خسرو شیرین من

باز مرا یاد کرد

جان و دل و دین من

سوره یاسین بسی

خواندم از عشق و ذوق

زان که مرا خوانده بود

سوره یاسین من

عقل همه عاقلان

خیره شود چون رسد

لیلی و مجنون من

ویسه و رامین من

در حسد افتاده‌ایم

دل به جفا داده‌ایم

جنگ که می‌افکند

یار سخن‌چین من

او نگذارد که خلق

صلح کنند و وفا

تازه کند دم به دم

کین تو و کین من

گوید کای عاشقان

رحم میارید هیچ

در کُشِشِ همدگر

از پی آیین من

باز برآمد ز کوه

خسرو شیرین من

باز مرا یاد کرد

جان و دل و دین من

یا رب و آمین بسی

کردم و جستم امان

آه که می‌نشنود

یارب و آمین من

گوید تو کار خویش

می‌کن و من کار خویش

این بُد ...