شرم همیشه شبیه خجالت کشیدن نیست. گاهی خودش رو با پنهان‌کاری نشون می‌ده، گاهی با خودانتقادی، گاهی با ترس از قضاوت دیگران و حتی گاهی با خشم. ممکنه از یک اشتباه شروع بشه، اما خیلی زود از «کاری که کردم» عبور کنه و برسه به «آدمی که هستم». همین تفاوت یکی از محورهای مهم پژوهش‌های مربوط به شرم و احساس گناهه؛ پژوهش‌هایی که نشون می‌دن شرم، در مقایسه با احساس گناه، ارتباط قوی‌تری با علائم افسردگی داره، هرچند هیچ‌کدوم رو نمی‌شه در همه شرایط ذاتاً سالم یا ناسالم دونست.

توی این قسمت از «اتاق آخر» درباره شکل‌های مختلف شرم حرف می‌زنیم؛ از شرمی که از نگاه خودمون به خودمون میاد تا شرمی که از تصور نگاه دیگران شکل می‌گیره. درباره نقش خانواده و تجربه‌های کودکی حرف می‌زنیم، بدون اینکه همه‌چیز رو به پدر و مادر نسبت بدیم؛ چون مرورهای پژوهشی جدید ارتباط رابطه والد–کودک با شرم رو تأیید می‌کنن، اما اندازه این ارتباط‌ها عموماً کوچیکه و شرم حاصل یک علت واحد نیست.