جهان شربت هرکه از یخ سرشت / به جز شربت من که بر یخ نوشتزبی آبیم سینه سوزد درون / قدم تا سرم غرق دریای خون

الا ای برآورده چرخ بلند / چه داری به پیر ی مرا مستمندجوان چون بدم برترم داشتی / به پیر ی مرا خوار بگذاشتی