کردگارا ، زیباترین خاک در جهان آفریدی ، نامش را ایران نهادی ، از شایسته ترین مردمان ساختی و آوای آشنایان را نواختی .

اینک در این سرزمین مقدس همه آفریده هایت در سوگ هستند . درختان و جنگل ها سوختند . رودخانه ها خشکیدند . جوانه ها سر بریده شدند اما دریایی از ایستادگی می‌خروشد و آسمانی از امید و وارستگی می تابد . مردم غیور این خاک پرگهر آوایی از دل و درون شان سر میدهند و ترانه ای از عشق و همبستگی و آزادگی می‌نوازند . رودهای زلال و پاک میروند هر چند با رنگ خون آمیخته شدند و درختان ایستاده می نگرند هر چند تبرها در کمین هستند و‌ دریای همبستگی می خروشد هر چند ابرهای سیاه همنشین باشند .‌ ای خاک‌ پاک اهورایی ، زنده ای تا جهان میگذرد و آسمان روشن و زمین سبز است . زنده بمان ای ایران که زنده ماندنت زندگی و سربلندی جهانیان است . درود بر سروهای ایستاده و آشنای ایران ، درود بر دلاوران نیکو سیرت و زیبا صورت ، درود بر آوای آشنایان سرزمین آشنایی . و‌ بار دیگ ...