Haluk Özbay’ın Tıp Fakültesi’ndeki bir hocası dermiş ki, “bebek anne karnına düştüğü an’da, ‘sıkıntı’ başlar...” Dünyaya ciğerlerimiz açılırken çektiğimiz acının çığlığıyla gelen bizler, aslında her geçen an’la yaklaşmakta olan ‘ölüm’den korkarak, onu bir kol boyu uzağımızda tutmaya çalışarak yaşayıp, o an geldiğinde de, mümkünse uykumuzda olmayı uman, neden ve nereden gelip, ne zaman, nereye göçeceğimizi bilmeyen, kendimizi ‘dünyalı’ olarak tanımlayan ‘canlılarız’... Belki de bilim kurgu filmlerinde izlemiş olduğumuz gibi, bedenen bir laboratuvardayız ve ama kendimizi dünyada ‘zannediyoruz’... Fizik halen uğraşıyor, zaman ne diye... Tıp halen uğraşıyor, daha uzun ve sağlıklı nasıl yaşarız diye, nörobilim hala uğraşıyor bu beyin ismini taktığımız şey nedir diye... Uzun bir giriş yaptım; çünkü, sizlere geniş bir pencere açmak istedim... Aslında hi ...