شعری از حسین تیموری

نافی شکمی

هنوز از نافی شکمی جدا نشده- شده‌ایم

کاغذمان را پیچانده بر دوری

بودنِ یک ریزِ گریه‌ی اضافه دلخوری می‌آورد

جیغ‌های کرکننده‌ پَنه فرو کرده در گوشواره

هوش و حواسِ کولر گازی بر یخ‌زدگیِ رَگ تنظیم نیست

از اول کنترل و کنترل مراقبتِ بی‌حد

ماشینی به دنیا می‌آورد بر نافی ـ شکمی

بند بند است پشتِ سرفه‌ها قُرص شربت

پُشت برداشتی از کفش بر می‌دارد

کارگردان شکمی ـ نافی در صدا قیچی می‌کند.