हंगाम १ · भाग ४

अक्षय तृतीयेच्या पवित्र दिवशी जानकीराम सोनार महाराजांचा अपमान करतात आणि त्यांची चिलीम पेटवण्यास नकार देतात. महाराज शांतपणे आपले योगसामर्थ्य दाखवतात त्या दिवसाच्या स्वयंपाकातील आमटीत अचानक किडे पडतात, आणि जानकीरामांनी मनापासून क्षमा मागितल्यावरच महाराज ती पुन्हा शुद्ध करतात. शिकवण हळुवार पण स्पष्ट आहे: संताचा अपमान आपले फळ घेऊन येतो, पण खरी पश्चात्ताप-भावना तत्काळ कृपेने भेटते. पुढे महाराज, चंदू मुकीन यांनी पूर्ण महिनाभरापूर्वी केलेले कानवले खाण्याची इच्छा व्यक्त करतात. मातीचे मडके उघडताच ते कानवले ताजे व अबाधित आढळतात — जिथे ईश्वरी सान्निध्य असते तिथे काळ व नाशही आपली पकड गमावतात. मग अध्याय हृदयस्पर्शी होतो: माधव नावाचा एक ब्राह्मण, पत्नी व मुलांच्या वियोगाने मोडून पडलेला, अन्नत्याग करून आपले दुःख संपवू पाहतो. महाराज त्याला आधी ठामपणे स्वतःला इजा न करण्याचा उपदेश करतात — आणि मग, या थकलेल्या जीवाची तळमळ व केवळ ईश्वराकडे लागले ...