De Nederlander en de Spanjaard gebruiken exact dezelfde woorden — “naar de Chinees gaan” / “ir al chino” — maar hun verwachtingen liggen lichtjaren uit elkaar.

Wanneer een Nederlander dit verkondigt, treedt er een Pavlov-reactie op. Er verschijnt een visioen van een plastic tasje dat doorbuigt onder het gewicht van drie kilo babi panggang, krokante kroepoek en genoeg kipsaté om een klein dorp te voeden. "De Chinees" is in Nederland immers synoniem aan het iconische Chinees-Indische restaurant: een culinair fenomeen dat na de Tweede Wereldoorlog ontstond door de fusie van de Indonesische keuken en Chinese koks, subtiel aangepast aan de vrees van de gemiddelde Nederlander voor té scherp eten.

Zeg je tegen een Spanjaard "voy al chino", dan denkt hij absoluut niet aan foe yong hai. Hij ziet een fluorescerend ver ...