چترها عجیب‌ترین سقف‌های دنیا هستند؛ سقف‌های متحرکی که فقط برای «یک نفر» جا دارند.

زیر باران، وقتی چترت را باز می‌کنی، انگار یک قلمروِ کوچک و مستقل برای خودت ساخته‌ای. دیواری از جنس قطره‌های باران دورت را می‌گیرد و تو را از هیاهوی تمام جاده‌ها جدا می‌کند. چتر، پناهگاهی است برای آن‌ها که دلشان می‌خواهد در میان جمع باشند اما در تنهاییِ خودشان قدم بزنند.

اما غم‌انگیزترین لحظه زمانی است که باران بند می‌آید و تو باید این سقفِ کوچکِ پناه را ببندی و دوباره بی‌دفاع، در آغوش دنیای بزرگ رها شوی. چتر، راویِ تمامِ پیاده‌روی‌های یک‌نفره و اشک‌هایی است که زیر سیلی باران گم شده‌اند.

امشب، به بهانه‌ی چترِ خیسِ جا مانده در گوشه‌ی اتاق، از پناه‌های موقتی می‌گوییم که برای فرار از سرمای دنیا به آن‌ها پناه می‌بریم.

دلتون آروم، تنهاییتون دنج... تا سایه‌روشنِ بعدی، بدرود.