تا حالا به اشیاء دور و برت نگاه کردی؟ منظورم نگاه کردنِ معمولی نیست... تا حالا شده حس کنی اونا دارن توی سکوت بهت نگاه می‌کنن؟

ما آدم‌ها فکر می‌کنیم صاحبانِ بی‌چون‌وچرای این وسایلِ بی‌جانِ دور و برمان هستیم. کلیدها، فنجان‌های چای، آینه‌های کهنه، چترهای خیس... فکر می‌کنیم آن‌ها فقط آهن و سفال و پارچه‌اند. اما حقیقت این است که این اشیاء، صبورترین، وفادارترین و رازدارترین شاهدهای تنهاییِ ما هستند. آن‌ها بیدار ماندن‌های تا دیرهنگامِ ما را دیده‌اند، به تماشای اشک‌های پنهانی‌مان نشسته‌اند و سنگینیِ بغض‌هایی را به دوش کشیده‌اند که هیچ‌وقت جرات نکردیم جلوی هیچ آدمی فاش کنیم.

در این نقطه‌ی صفر، قبل از اینکه سفرمان را به اعماق آغاز کنیم، می‌خواهیم یاد بگیریم که چطور به زبانِ خاموش و نشنیده‌ی اشیاءِ اطرافمان گوش بسپاریم. این فصل، جان دادن به همین ناظرانِ ساکت است؛ مرورِ خاطرات، حسرت‌ها و دردهایی که سال‌هاست در تار و پود وسایلِ شخصی‌مان خاک می‌خور ...