Gazze soykırımında görüyoruz: Tarih boyunca zulüm görmüş bir halk, özgürlüğe kavuştuğunda kendi kimliğini “mutlak haklılık” üzerinden kurarsa, o haklılık yeni bir adaletsizliğe dönüşüyor:

-“Biz haklıyız çünkü tarihin bizi ezdiği kadar kimse ezilmedi!”

İnşa edilen bu tür ön yargılı kültürel kodlar barışın önünde duvar örüyor...

Gazze’deki soykırımın temelinde “kendini hep kurban gören Yahudi” kibri yok mu? Tüm Yahudileri kastetmiyorum kuşkusuz; Netanyahu gibi sağcı faşist nesilleri kimler yetiştirdi; karakteristik acımasız davranışsal tepkileri hangi yalanlarla kurgulandı?

Ne demek istediğimi aynı isimli iki kitap üzerinden anlatmak istiyorum.