Crnogorska narodna proza predstavlja složenu mediteransko-slovensku sintezu kroz koju je narod sakralizovao svoj surovi pejzaž pretvarajući geografiju u živi tekst moralnih zakona i osnivačkih mitova. U ovom predanju, demonološka i natprirodna bića poput vila i zduvača aktivno učestvuju u socijalnoj dinamici i astralnoj odbrani zajednice, dok su svetitelji podvrgnuti antropomorfizmu kroz motive nadmudrivanja. Kroz formu bajki kodira se proces individualizacije i inicijacije heroja uz pomoć totemskih pomagača, dok basne i duhovite priče služe kao ironični socijalni korektiv i vid nacionalne samorefleksije. Baveći se univerzalnim pitanjima grijeha, pravde i čovjekovog opstanka, ova usmena riječ je sačuvana spasilačkom etnografijom braće Radojević i Matice crnogorske kao temelj crnogorskog kulturnog identiteta.

IZVORI: ...